Buz Gibi Soğuk / Tess Gerritsen

Buz Gibi Soğuk, Tess'in bugüne kadar okuduğum kitapları arasında beni en fazla heyecanlandıran kitabı oldu.

Rizzoli & Isles serisinde Ruh Koleksiyoncusu 'ndan sonra gelen romanda Maura bir tıp konferansı için şehir dışına çıkar.

Konferansta üniversiteden bir arkadaşıyla karşılaşan Maura biraz kafa dağıtmak için doktor arkadaşı ve diğerleriyle kayak yapmaya giderler.Yolda arabaları kara saplanır ve kalacak yer aramak için bakındıklarında yakında hanelerin olduğunu fark ederler.

Ruh Koleksiyoncusu / Tess Gerritsen

Ruh Koleksiyoncusu okuduğum 5. Tess Gerritsen kitabı.

Boston'da eski bir müzenin bodrum katında bulunan 2000 yıllık kadın mumyası büyük ilgi çeker.

Basının da katıldığı incelemede ilginç bir şeyle karşılaşırlar.

2000 yıllık olduğu sanılan mumyanın ayağında bir kurşun fark edilir!

Ayrıca dişinde de dolgu vardır.

Bunun eski bir mumya olmadığı anlaşılır anlaşılmaz cinayet masası olaya el koyar.

Mefisto Kulübü / Tess Gerritsen

Yine bir Tess kitabı bitirdim ama bugüne kadar okuduklarım kadar keyifli okuduğumu söyleyemem.
Kitapta Satanizmden,Satanik sembollerden,kimi sapkın akımlardan bahsediliyordu.Belki de bu konular beni çok çekmedi.

Olaylar babası ölen ve annesi uzakta olan melek yüzlü bir çocuğun amcasının evine taşınmasıyla başlıyor.Soul ailesi çocuğu bağrına basarken nasıl bir bela edindiklerinin farkında bile olmuyorlar.Biri dışında: Lily Soul evlerine yerleşen bu çocuğun hiç de sıradan olmadığını fark edip onu sürekli gözlemlemeye başlar.Evlerinde yaşanan garip olaylar ve dahası Lily'i haklı çıkaracak mı?

Yıllar sonra..

Git Kendini Çok Sevdirmeden / Tuna Kiremitçi

Tuna Kiremitçi'nin ilk romanı olan bu kitabında Arda adlı kırk yaşındaki bir kadının Eskişehir'de annesinin evinde geçirdiği buhranlı birkaç güne tanıklık ederken bu buhranın sebebini anlamaya çalışıyorsunuz. Diğer yandan da flashback'lerle 23 yıl öncesinin Arda'sına İstanbul'da rastlıyorsunuz.

(Spoiler içerir!)

23 yıl sonra Ert ile tekrar karşılaştıklarında 'Evet, aralarında bir şey olmalı.Yola beraber devam etmeli.'diyorsunuz ama Tuna Kiremitçi böyle düşünmeyip kurguyu farklı yönde sürdürüyor.

Bu yüzden olsa gerek sonu beni mutlu etmedi.

Kitabı bitirdiğimde bir şeyler eksikmiş, tamamlanmamış gibi geldi.

Baba ve Piç / Elif Şafak

Kitabı bitirdim. Hemen yorumlayım dedim.

Elif Şafak'ın 2006 yılında büyük yankı uyandırmış bu kitabının genel konusu Ermeni soy kırım iddiası.

Ermeni Çakmakçıyan ve Türk Kazancı ailelerinin tesadüfi( ! ) karşılaşmalarıyla konu dallanıp budaklandırılıyor.Tesadüfi ( ! ) diyorum çünkü Elif Şafak bazen inanılması güç tesadüflerden bahsediyor.Hadi canım diyorsunuz.

Mesela Asya'nın dedesi Armanuş'un büyük dayısının çırağıymış.Bunun gibi tuhaf bağlantılar görülüyor Şafak kitaplarında. Sanki Türk sineması izliyor gibi oluyorsunuz.

Bu kitapta Şafak'a katıldığım nokta şu ki evet Türkler sürekliliği kabul etmiyor. 

Osmanlı'nın ve daha önceki Türk devletlerinin devamı değilmişiz de gökten zembille 1923'te düşmüşüz gibi..

Biz Osmanlının devamıyız.Rejim farklı olabilir, şartlar da farklı olabilir ama en azından onların torunu olduğumuzu kabul etmeliyiz.

Şafak 2006 yılında bu kitabıyla Türkleri aşağılamak suçundan yargılanmış ve beraat almış.

Evet Anuş ağacındaki Ermeniler'in bu iddiayı kabul ettirme istemelerini ve saldırgan tutumlarını okuyan biri diyebilir ki 'A bu yazar demek ki böyle düşünüyor.'

Ama diğer yandan Asya'nın ve özellikle Aram'ın konuşmalarını da okuyunca karşı teze de hak veriyorsunuz.

Aslında Ermenilerin kendi diyasporalarında , geçmişlerinde takılıp kalmış ve hala  büyüklerinin etkisinde olduklarını görüyorsunuz.

Kafe kunderadaki anti mlliyetçi senarist:

'Ben bu konu üzerinde titiz araştırma yürütmüş biri olarak konuşuyorum. Öyle bir şey olmadı. Hiç öyle bir şey olmadı. Ailen için üzüldüm ama o zamanlar savaş zamanıydı, iki taraftan da insanlar öldü. Ermeni isyancıların ne kadar Türk öldürdüğünü biliyor musun? Hikâyenin öbür tarafını düşündün mü hiç? Acı çeken Türk aileleri için ne diyeceksin? Olanlar çok trajik ama ben tarihi gerçekleri her türlü safsatanın üstünde görürüm. Ermeni gençlerinin beyninin yıkandığını görüyorum. Ermeni iddiaları abartı ve çarpıtma üzerine kurulu. Yapmayın, bazıları iki milyon Ermeni öldürdüğümüzü bile söylüyorlar. Aklı başında hiçbir insan bunu ciddiye alamaz'

Ermei olan ve İstanbul'da mutlu bir şekilde hayatını devam ettiren Aram:

'Siz diyasporadaki Ermenilerin hiç Türk arkadaşınız yok. Yegâne aşina olduğunuz şey ninelerinizden, dedelerinizden ya da birbirinizden duyduğunuz hikâyeler. O hikâyeler de son derece üzücü. Ama inan bana her ülke gibi Türkiye'de de iyi insanlar ve kötü insanlar var. Bana kendi öz kardeşimden daha yakın Türk arkadaşlarım var burada'

Tavırlarıyla, düşünceleriyle Suç ve Ceza'nın Raskalnikov'unu andıran Asya:

Arka kapak:

Sonuç olarak bu kitaptan Şafak'ın diğer kitapları kadar etkilenmedim ve bu kitabı çok sevemedim.

Senaryosu, kurgusu çok zayıf geldi.

Diğer kitaplarından aldığım tadı bundan alamadım.

Not:Asya'nın babasının kim olduğunu okuduğumda ise miğdem bulandı.

İskender - Elif Şafak

İskender okundu, bitti. Konusunu, özetini anlatmayacağım tabi ki.
Gözüme çarpan bazı noktaları konuşmak istiyorum sizinle.
Çeşitli vurgular  mevcut kitapta:
 Yurt dışında Türk ya da Müslüman olmak ne demek, 
Erkek olmak ne demek,
Baba kavramı,
Namus ve aile,
Aile eğitimi,
Kız ve erkek eşitsizliği...

Kitapta gurbetçi olmanın sancıları çeşitli olaylarla anlatılıyor.
Öteki olmanın ne kadar zor ve sıkıntılı olduğunu görebiliyoruz.

Erkek olmak...Elif Şafak'tan dinleyelim:
"En zoru İskender olmaktı. O dönüşüm, yani kadın yazar için erkek karakterin yerine kendini koyabilmek, oradan dünyaya bakmak zor bir şey. Benim için kapak, bu değişimin simgesi. İskender'den erkek gibi davranması, ağlamaması, olduğu insan değil de olmadığı bir şeye soyunması isteniyor. Hatta buna mecbur ediliyor. Üzerimize giydirilen bir erkeklik ve kadınlık kalıbı var. Kalıpların giydirilmesi de aileden başlıyor. Bu noktada çocuklarımızı çok incitiyoruz sonra o çocuklar daha hırçın büyüyor. İskender daha serseri ve bıçkın birine dönüşüyor. İncine incine incitmeyi öğreniyor. İnciten insanın da nerede incindiğini göreceğiz ki, o zinciri kıralım."

Baba kavramı sık sık sorgulanıyor romanda.
Adem'in babası alkolik, şiddet yanlısı biri olarak tanımlanıyor.Öyle ki Adem babasından Ayık olan ve Sarhoş olan diye iki şekilde bahsediyor. Sarhoş olandan ki genelde sarhoş oluyor hiç hoşlanmıyor.

Adem'in babalığına bakacak olursak yine sorumsuz, bütün parasını kumarda ve metresiyle yiyen bir profil çıkıyor karşımıza. Babasından boş kalan koltuğa zorla İskender oturtuluyor. Evin babası oluyor anlamadan.

Roxana'nın babası kızını taciz eden alkolik olarak betimleniyor ki kız çareyi evden kaçmakta buluyor.

Romanda bir tek Pembe ve Cemile'nin babası Berzo iyi bir baba profili sergiliyor.Kızlarını seviyor.

Aile eğitimi, annenin çocuğa davranışları çocuğun karakterini nasıl şekillendiriyor görüyoruz.
Pembe annesinin yapamadığını yaptığı için, bir oğlan doğurduğu için kendinle gurur duyuyor.
Hatta belli bir yaşa gelene kadar isim bile vermiyor oğluna.İsim verirken de gücü,kudreti çağrıştıran İskender ismini veriyor ona.
Pembe'nin oğluna Sultanım diye hitap etmesi,
Mahalledeki kavgada suçlu olduğunu bildiği halde oğlunun suçunu örtbas edip,üstüne üstlük onu ödüllendirmesi gibi olaylar İskender'in öfkesini dizginlemeye gerek duymayan, duysa bile öfkesini artık kontrol edemeyen asi bir kişiliğe dönüşmesinde ana etkenler oluyor.
Pembe'nin bu ayrımcılık kokan davranışları İskender'den bir suçlu yaratmaya yetiyor, artıyor bile...

Kız ve erkek çocuklara karşı anne ve babaların eşitsizliği kitapta oldukça bariz.
Pembe ve Cemile'nin doğumuyla bir süre lal olan anneleri,
Kızların o evde kendilerini kir gibi hissetmeleri,
Son kez erkek olur diye şansını deneyen annelerinin hayatının riskte olduğunu söylemeleri üzerine' Bu sefer oğlan olacak.Onu yaşatın.'diye kendi canından vazgeçmesi,
Pembe'nin oğlunla gurur duyması, annesinin Cennette onu kıskandığını düşünmesi,
Esma'ya İskender'e davranıldığı gibi davranılmaması,
Bu liste uzar da gider...

Aslında bu yazının başlığı 'Themes of Iskender by Şafak' ya da 'The Analysis of Iskender by E.Şafak' olabilirdi:)

Prag Mezarlığı - Umberto Eco

Üniversite son sınıfta Gülün Adı isimli romanını analiz etmemiz gerektiğinde tanışmıştım Umberto Eco'nun yazım diliyle. Gülün Adı'nı okumaya ilk başladığımda çok sıkılmıştım çünkü Eco romanlarında tarih, din, siyaset, bütün bilgisini konuşturur. Bu hem doyurucudur hem de yorucu..Gülün Adı orta çağda geçtiği için zevkle okudum, bitirdim. Orta çağ her zaman ilgimi çekmiştir.

Eco'nun Prag Mezarlığı, Ben Ölmeden blogunun sahibinden hediye. Yaptığı çekilişte ben kazanmıştım.  Gelir gelmez okumaya başlamıştım. İtiraf ediyorum 200lü sayfalara gelene kadar sıkıldım, kitabı bırakmak istedim ama Eco'nun tarzını bildiğimden inat ettim, okudum. Kitapta kafası karışmış ve kim olduğunu hatırlamayan bir 

rahibin ve yüzbaşının güncelerine rastlıyoruz ve de ayrıntılarıyla anlatılmış bir sürü yemek tarifine. Rahiple yüzbaşı aynı kişi mi? Aynı kişiyse neden hatırlamada sorun yaşıyorlar? gibi sorular soruyorsunuz elinizde olmadan.. 200lü sayfalara geldiğinizde artık kitap çözülüyor ve zevkle okunup bitiriliyor.

                    

19.yy Avrupasında buluyorsunuz kendinizi bu kitabı okurken. Komün günleri, karışık durumdaki Fransa, derin devlet işleri, iç savaşlar, devrimler, ünlü psikanalist Freud'un sarsıcı kuramları, casuslar, sahte evraklar ve en çok da Yahudi konusu işleniyor kitapta..

Piemonteli avukat, noter Simonini para karşılığında casusluk yapıyor, sahte evraklar düzenliyor, el yazılarını birebir taklit ediyor, sürekli kılık değiştiriyor. Tarihi değiştirecek belgeler yaratıyor.Yahudi Mezarlığında geçtiği varsayılan hahamların protokolünü  kurguluyor ve bu hayali belgeler dünyayı değiştiriyor.

umberto eco, prag mezarlığı’nı niçin yazdı?

“Sevgiye adanmış sayısız roman var ama artık sevgiden çok daha yaygın bir duygu olan nefreti anlatmak için bir roman yazmanın zamanı gelmişti. Yaygın; çünkü nefret olmasaydı, savaş, suç ve ırkçılık da olmazdı. Sevgi, seçicidir (“Seni seviyorum, sen de beni seviyorsun, öyleyse dünyanın geri kalanı bizim ilişkimizin tamamen dışında.”) Nefretse tümüyle kolektif ve toplumsaldır. Mesela bir ulus başka bir ulustan nefret edebiliyor. Nefreti beslemek, diktatörlerin takipçilerini bir arada tutabilmelerini sağlayan bir yol, diktatörler bu yüzden hep nefret talep ediyor, sevgi değil. Hatırlıyorum; çocukluğum faşist diktatörlükle yönetilen bir ülkede geçti, bize durmadan başka ülkelerin uluslarından nefret etmeyi öğretiyorlardı, Fransızlardan, İngilizlerden, Amerikalılardan… Sevmeye teşvik edildiğimiz tek insan Mussolini’ydi. Bu eğitim tarzı başarılı olamadığı için kendimi mutlu hissediyorum, Prag Mezarlığı’nı bu yüzden yazdım.”

BEN DE OKUDUM NİHAYET

Elif Şafak'ın adını özellikle geçen sene çok duyduk.Neden bilmem hep ön yargılı oldum bu yazara karşı. Sanırım modern yazarlara bu tavrım.Çağdaş edebiyatı sevmiyor değilim ama klasikler her zaman daha fazla ilgimi çekmiştir. Her neyse bir akşam tvde bir söyleşiye katılmıştı Elif Şafak...Konuşmalarına kulak verdim. İnsan bu kadar mı mütevazi olur! Ayrıca üslubu çok akıcı , şiir gibi ..Kelime ve bilgi zenginliği yazarın konuşmasını daha da dinlenebilir yapıyor.Saatlerce konuşsa dinleyebilirdim.Kitaplarından,düşüncelerinden bahsetti.O söyleşiden sonra bir kitabını okumaya karar verdim. O da 'Aşk' oldu.

Aşk ilginç bir kitap.Hikaye içinde hikaye ile örülü.Daha doğrusu benzer hayatların kesişmesi...Karakterler, mekanlar, çağlar farklı olsa da hepsinin tek bir ortak yönü var: AŞK...

Şems ile Kimya Hatunun evliliğini daha önce Muriel Maufroy'un kitabında ayrıntılı olarak okumuştum. Yani konuya vakıftım.Bu yüzden olsa gerek çok etkilemedi beni bu hüzünlü kavuşamama hikayesi.

Beni etkileyen daha çok Aziz ve Ella'nın hikayesi oldu.Ella'nın durumu,hayatı ne kadar da çok çıkmaz bir sokağı andırıyordu ama AŞKın gücü çıkmaz sokakları da aştı,ülkeleri de , sınırları da...

Kitapta oldukça etkileyici,manidar sözler vardı.İşte birkaç alıntı:

''Bu dünayada herkes birşey olmaya çalışırken,sen HİÇ ol.Menzilin yokluk olsun.İnsanın çömlekten farkı olmamalı.Nasıl ki çömleği tutan dışındaki biçim değil,içindeki boşluk ise,insanı ayakta tutan da benlik zannı değil,hiçlik bilincidir.''

Hepimizi makam hırsı,dünya hırsı sarmalıyor.Gerçekten de  öyle değil mi? Dışa,biçime gösterdiğimiz özeni içimize de gösterebilsek...Alçak gönüllü olabilsek...

''Aşık olmayana aşk kuru bir kelimeden ibaret.Yarı palavra,yarı safsata.Aşık olmayan bunu anlayamaz,olansa anlatamaz.Öyleyse nasıl söze dökülebilir aşk,kelimelerin hükmünü yitirdiği yerde?''

Aşk lal ediyor...

''Hakk'ın karşısına çıkardığı değişimlere direnmek yerine,teslim ol.Bırak hayat sana rağmen değil,seninle beraber aksın.''Düzenim bozulur,hayatımın altı üstüne gelir'' diye endişe etme.Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?''

Ne kadar anlamlı bir söz. Neyin hayır neyin şer olduğunu bilemiyoruz çoğu zaman..

Kitap genel olarak etkileyici.410 sayfa olmasına karşın bir solukta okunabiliyor.Ayrıca kitap okuduktan sonra düşünmeye sevk ediyor kişiyi.Yani bir şeyler katıyor okuyucusuna. Okunası bir kitap.Tabi hala okumayan kaldıysa:)